Çok garip…
İnsanın bazen fena halde yazası gelse de bazen kalem elinden düşüyor aniden. Sanki bırak beni diyor ben bir başka kağıda aidim ve bu duygular zaten senin değil. Duyguların da insanlar gibi satılık ya da kiralık olduğundan değil de onları dile getirmenin hele hele kağıda dökmenin ne denli zahmetli olduğunu herkes biliyordur sanırım.
Birden çok insanın okuduğu bir günce yazmak mı? Değişik. Ne yaptım ne ettim kimi ilgilendirir bilmem; ama insanın kendini etrafındakilere açabilmesi bir yoldur.
Nasıl bir yol mu? Yönleri belirlemek benim işim değil. Bak yerimize düşünüyorlar (Murat Çelik’e selam). Ben penceremden baktığımda ailemin o eski hallerini göremediğim bu dış-dünyayı pek sevmiyorum. İçerideki bana yetiyor orada her şeyi ben değil içim kendisi yönetiyor. Bir nevi invisible hand of Sarphan. Adam Smith midir kardeşim kalıbın sahibi biz de uydururuz!
Notlar açıklanıyor, notlar onlara göre harika ve çok anlamlı bana göre büyükleri memnun edecek küçük rakam oyunları. Sadece kelimeyle oynanmaz ki oyun?
Oyunlarda benim de payım var mı acaba? Şarkıyı yazana sormak lazım. Hangi şarkı?
Söylediğim mi? Dinlediğim mi? Olduğum mu?
